بسمه تعالی
نقش ما در ظهور ولی عصر(عج) چه می تواند باشد؟
پاسخ به این پرسش تا بحال با رویکردهای مختلف علمی، انگیزشی و عملی داده شده است. به طور مثال در رویکرد علمی شناخت شرایط و وقایع ظهور، در رویکرد انگیزشی عرض ارادت و توسل به حضرت و در رویکرد عملی انجام و اجبات و ترک محرمات از جمله این پاسخ ها بوده اند.
اکنون این نوشتار تلاش دارد تا با رویکردی جدید و از بعد علمی نقش آفرینی آحاد انسان ها بویژه مسلمانان و شیعیان را تبیین نماید. رویکرد علمی از آن جهت دارای اولویت است که ساختار وجودی انسان به گونه ای به دست خالق بدیعات سرشته شده است که ابتنای انگیزش ها و اعمال جوارحی انسان خواه یا ناخودآگاه بر معرفتهای پذیرفته شده و رسوخ یافته در جان انسان است. پس عزیمت گاه پاسخ به سوال این نوشتار را  نخست باید در حیطه علم و بینش جست که در صورت عدم اطفاء نور فطرت در نهاد انسان و عدم جایگزینی عناد(حجب علمی) با منطق و انصاف می توان با نور علم سایر ابعاد وجود انسان را درخدمت هدف ترسیم شده بسیج کرد.
پاسخ به این سوال را می توان در گرو پاسخ به سوال دیگری دانست و آن اینکه  نقش حضرت ولیعصر ارواحنا فداه در عالم وجود چیست؟ پاسخ به این سوال از آنجا که غایت وجود امام عصر را روشن می کند تکلیف سایر موجودات را نیز در تحقق آن اهداف روشن می کند.
در یک تقسیم بندی بسیار کلی نقش ولیعصر(عج) در عالم را می توان در دو گستره عالم تکوین و تشریع تبیین کرد. توضیح آنکه حضرت صاحب الامر از آنجا که ولی الله اعظم در عصر غیبت هستند تمام مقدرات عالم و فیوضات  الهی به واسطه وجود با برکت ایشان بر سایر خلایق نازل و واصل است چنانکه تبیین این نقش در بیان و بنان؟ ائمه هدی بسیار است که از آن جمله فقرات کثیر زیارت ماثوره و شریفه جامعه کبیره است که عباراتی مانند «بکم فتح الله و بکم يختم و بکم ينزل الغيث و بکم يمسک السماء ان تقع على الأرض الا باذنه و بکم ينفس الهم و بکم يکشف الضر»و... چنانچه واضح است این غیبت حضرت اثری بر این نقش حضرت صاحب الامر ندارد همانطور که دشمنی و یا دوستی امم پیشین با انبیا و ائمه اطهار تاثیری بر نقش تکوینی آن ذوات مقدسه نداشته و جمیع خلایق بدین واسطه از فیض وجود ایشان منتفع بوده اند.
لا جرم پاسخ سوال را باید در نقش تشریعی حضرت جست و پر واضح است که این نقش در دایره اختیار تعریف می شود و به همین سبب اثر آن در سعادت و شقاوت موجودات دارای اختیار و در صدر آنها انسان روشن می شود. پس با تحليلي كه گذشت سوال دوم ، به سوالی جدید رهنمون است که تبیین آن بدین شرح است: نقش حضرت ولیعصر در سعادت و شقاوت موجودات مختار و در صدر آنها انسان چیست؟ تحلیل این سوال و پاسخ دقیق به آن راهگشای نقش ما در ظهور حضرت خواهد بود.
اجمال پاسخ که پاسخی مورد اتفاق و مشهور نیز می باشد آنست که خدای سبحان برای هدایت تشریعی بشر و بار یافتن او به ساحل سعادت و حفظش از حضیض ضلالت برنامه سعادت بشری را در قالب وحی بواسطه انبیای عظام به آحاد انسان ها ابلاغ فرمود و آن برنامه شریف(وحی) را بواسطه هدایت گری انبیا و اولیای خود که مجریان و محقق کنندگان وحی هستند به تحقق رسانید. چنانچه فرمود "لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط" (حدید-25) و از همین روی است کهقرآن(وحی) را امام مکتوب و امام را قرآن(وحی) عینی می نامند.(برای توضیح بیشتر به کتاب قرآن حکیم از منظر امام رضا اثر استاد جوادی آملی رجوع فرمایید)
به تعبیر دیگر هدایت جامعه بشری از سوی خداوند در قالب برنامه سعادت بشری(وحی) و مجریان و الگوهای عملی همان برنامه تحقق می یابد. و باز به نعبیر شفاف تر انبیا و ائمه هدی در صدد تحقق وحی(قرآن) که همان برنامه سعادت بشری است بوده و هستند. در نتیجه نقش حضرت صاحب الامر (عج) اجرای برنامه هدایت بشر(قرآن) به پشتوانه و خواست عمومی مردم است چنانچه هدف از ارسال رسل و انزال کتب را قیام مردم به قسط خواند و نه قیام اولیای خدا به تنهایی برای قسط.
حال که روشن شد نقش مغفول مانده حضرت ولیعصر در هدایت آحاد بشر و جامعه انسانی چیست، وظیفه اساسی و نقش آحاد جامعه بشری و بخصوص مسلمانان و شیعیان برای تعجیل در ظهور حضرت نیز روشن است.
به بیان دیگر اگر حضرت(عج) ماموریت اجرای قرآن را به پشتوانه مردم دارند، نقش مردم در کمک به ایشان که در گام نخست تکلیفی علمی است(به جهت مقدمه اول) آشنایی با برنامه ای است که خداوند سبحان حضرت (عج) برای تحقق و اجرای آن ذخیره فرموده اند.
در نتیجه به نظر می رسد با توجه به مقدمات گفته شده، اولین و مهم  ترین وظیفه آحاد بشر بویژه مسلمانان و شیعیان در تعجیل در امر ظهور حضرت که تکلیفی است علمی و بینشی، آگاهی و اطلاع صحیح از قرآن به عنوان برنامه و هدف حضرت از ظهور می باشد. فلذا ظهور حضرت و تحقق وعده خدا بر سعادت بشر که لاجرم با حمایت آحاد جامعه بشری از حضرت ولیعصر(عج) روی خواهد داد در گرو آگاهی صحیح و  دلدادگی به برنامه وحی(قرآن) برای سعادت بشر است که انشاءالله با ظهور حضرت صاحب الامر محقق خواهد شد.
چنانچه ذکر شد این آگاهی بر وحی، یک آگاهی عمومی است برای تمام آحاد بشر که این فهم در منطق قرآن کریم فهم هماهنگ و منسجم ظاهر قرآن است که در فرهنگ قرآن تدبر نام دارد. بدین ترتیب راهبرد اساسی آحاد بشر و بویژه مسلمانان و شیعیان(دست کم در بعد علمی) فرا گیری و فراگیر کردن تدبر در قرآن کریم به منظور آگاهی و دلدادگی به برنامه سعادت بشری که حضرت ولیعصر محقق کننده آن هستند، می باشد.
وعجل اللهم فی فرج مولانا صاحب العصر و الزمان
15 شعبان المعظم 1431