آفرین خانم شرمن! تو یک امریکایی اصیل هستی؛ حتم دارم مردم کشورت به تو افتخار میکنند. طوری حرف میزنی که مردمت احساس می کنند همه به آنها بدهکارند. لحن و استحکام کلامت به آنها می فهماند که شکست ناپذیرند. من هم مثل همه ی مردم دنیا دوست دارم به مسوولان کشورم افتخار کنم. اصلا نیاز به افتخار کردن برای آدم ها یک نیاز اصیل است. دوست دارم بتوانم به آنها اعتماد کنم. آنقدر که مطمئن باشم وقتی حرف می زنند، چیزی را از دست نمی دهم. آنقدر که بدانم وقتی حرف میزنند دشمنان مردم را ناامید می کنند. می خواهم در چشم هایشان اعتماد به نفس را ببینم. می خواهم مطمئن باشم چیزی را از من پنهان نمی کنند. می خواهم همانطور که با شما مودب اند با ما هم مودبانه برخورد کنند. مردم از بزرگان و متنفذان چیز زیادی نمی خواهند. حتی اگر گرسنه باشند، سر سفره ی خالی برای رهبران مردمی و قابل اعتمادشان دعا می خوانند... 
 
پ ن: شرمن: «شما در اخبار دیدید که ایران اخیرا به طور قابل مشاهده ای غذا به مردم فقیر در جامعه داد که به نوعی نشان دهنده این است که کاهش هدفمند و محدود تحریم ها تاثیر مستقیم بر مردم این کشور داشته است، همانطور که روحانی قول داده بود که این پول صرف اهداف دیگر نشود.»